Ne vrijedi mi u septembru sanjati

24 dec
Dragica Gagović

Dok donjim nebom oblak horizonte šara

I uzdahom plavetnilo se rasipa

U modru boju sivu nad redom lipa

Koračam ka ludilu, koje tiho me, tiho vara.

 

Pronađena i saznata tajna u usnuloj stijeni

Presijava se samo nekoliko metara

Ispod planine vukova, lisica i šumara

Što krikom tjeraju tu strašnu tajnu ka meni.

 

Umorna, nateklih nogu i naboranih strahova

Od tišine koja miješa se u lišća šuštanje

Primam tajnu u srce u ove noći svitanje

Jasno vidim- dan nestaje, tajnovita je noć ova.

 

Tako jesen brzo počinje, noć naglo stupa

Mene je septembra sramota, jer čekam ga

Uplašena da saznaće se tajna koja vijuga

Nad stijenama, nad putevima, nad redom lipa.

 

Probuđeni već su vidjeli, uspavani tek svjedoče

Gdje leži ta surova tajna Univerzuma-

U septembru što mi trči drumovima, poljima

U septembru, što skupa sa mnom hoda, a ne miče.

 

Svi statovi i mišljenja su isključivo autorova i ne odražavaju uredničku politiku platforme Hoću.ba

(Visited 4 times, 1 visits today)
Podijelite članak:
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google

Comments